`สนุกมากเล€คับ เรื่๏งเด็กช่าง.....รักจริง.........

[devilswizzy]

ต่ออีกคับ บ,,

[AmBadBoy]

โอ้พระเจ้า มาแบบ ไม่หายใจกันหรือไง ท่าน

เยี่ยมคัฟ

อัพเรื่อยๆ นะคัฟ

ขอบคุงคัฟท่าน

[teemoo]

[size=10pt][size=10pt]ต่อไห้อีกเลยนะคับ



ตอนที่ 16 : รักครั้งเก่า

ตื่นเช้ามาแล้วแกล้งแม็กซักหน่อย จะกอดให้หายใจไม่ออกเลย หนึ่ง สอง สาม กอด อ้าว แม็กหายไปไหนกะจะแกล้ง ผมรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงไปด้านล่าง นั้นแม็กนี้มาทำอะไรในห้องครัว นั้นแม่ อ๋อ อย่างนี้นี้เอง ผมเดินเข้าไปนั่งบนโต๊ะ
“ว่าไงตัวดีตื่นสายนะเรา ไม่ขยันเหมือนแม็กเลยเห็นไหมลงมาช่วยแม่ตั้งแต่เช้า” มันกะเอาใจแม่นะสิอย่าหลงกลมันเชียวนะ ไอ้เนี้ยตัวจริงร้ายจะตาย แม็กหันมายักคิ้วให้ผม เดี๋ยวคิ้วแตก แน่ อาหารถูกจัดลงบนโต๊ะ แม่ให้ผมขึ้นไผเรียกพ่อมานั่งโดยพร้อมเพรียง มีพ่อ แม่ ผม แล้วก้อ เอ้อ แฟนผม แม็กนั้นแหละครับ
“แม็กนี้พ่อเรา”
“สวัสดีครับพ่อ”
“สวัสดี” พ่อรับคำทักพร้อมกับยิ้มให้
“พ่อเป็นตำรวจเหรอครับ” ชุดที่พ่อกูใส่คงเป็นชุดภารโรงเนอะ
“อาชีพในฝันของผมเลยนะครับผมเองก็อยากเป็นตำรวจครับ” สะตอเหมือนกันนะแม็กอยากเป็นตำรวจมาเรียนช่างกลนี้นะเข้ากันมาก
“เห รอจริงพ่อก็อยากให้เจตเรียนตำรวจนะแม่มันไม่ยอม เห็นไหมขนาดเพื่อนลูกยังอยากเรียนเลย นี้อะไรพ่อก็เป็นตำรวจแต่อยากไปเรียนคอม” เฮ่อ ๆ เข้าล็อกพ่อกูอีก โดนด่าอีก แม็กหันมายักคิ้วให้ผมอีกครั้ง เดี๋ยวแตกอีกข้าง
“ช่างเถอะพ่อไหน ๆ มันก็ผ่านมาแล้ว” แม่นี้ช่างรู้ใจลูกจริง ๆ เลย รักแม่ที่สุดเลย
“นี้เราก็ไปเรียนจนอายุมากแล้วนะไม่เห็นเอาแฟนมาอวดพ่อบ้างเลย” พ่อก็คนที่พ่อคุยด้วยนั้นงัยแฟนผมนะ
“ยังไม่ถึงเวลาพ่อ เอาไว้ก่อนน่า” ถ้าบอกว่าแม็กนั้นงัยแฟนผมพ่อคงฆ่าและเผาผมโดยทันทีไม่ต้องรอสวดอภิธรรม
“แล้วแม็กละมีแฟนยัง” ดีดี เปลี่ยนไปถามมันโน้น
“ มีแล้วครับ”
“ดีดีลูก อายุก็20กันแล้วมีแฟนได้แล้ว” พ่อไม่ใช่สมัย ร.5 นะจะได้ให้มีลูกมีหลานไวไวนะ
“แฟนแม็กคงน่ารักนะ” แม่ไม่ต้องไปถามมาน
“น่ารักครับ แต่เอาแต่ใจไปหน่อย ขี้งอนด้วย”
“เห รอลูก ต้องค่อย ๆ พูดกับเขานะ อย่างนี้แหละผู้หญิงขี้น้อยใจแม่ก็เคยเป็น” แม่ผมไม่ใช่ผู้หญิงนะ อีกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่พูดซักหน่อย เอ.....หรือว่าไม่ได้หมายถึงเรา บทสนทนาจบลงด้วยอาหารที่เกลี้ยงโต๊ะ พ่อผมไปทำงานส่วนแม่อยู่บ้านวันหยุดนี้
“แม็กไปเที่ยวบ้านเพื่อนเราไหม”
“ไปสิอยากไปเห็นหน้าชู้เหมือนกัน ใช่คนเมื่อคืนไหม”
“บอกว่าไม่ใช่ชู้เพื่อน นะ เพื่อน เข้าใจไหม”
“เข้า ใจ แต่ ต้องให้กูเห็นก่อน” ผมพาแม็กไปบ้านเพื่อนก็คนเมื่อคืนแหละครับเพื่อน ๆอาจจะสงสัยว่าทำไมเมื่อคืนไม่พาแม็กไปก็เพราะว่าอยากคุยกับเพื่อนหลาย ๆ เรื่องที่ไม่อยากให้แม็กรู้จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรมากแค่เพื่อนกับเพื่อนคุยกันมันสะดวกกว่าแค่นั้นเองเลยไม่อยาก ให้แม็กมาด
้วยเมื่อคืน ผมพาแม็กมาถึงบ้านเพื่อน
“ไอ้โหน่งนี้เพื่อนที่เรียนที่เดียวกับกู ชื่อแม็ก” อยู่กับเพื่อนที่บ้านผมก็พูดมึงกูเป็นธรรมดา
“ส่วน นี้ไอ้โหน่งเพื่อนสมัยเรียนที่นี้”ทุกคนทักทายกันตามมารยาท ก็พาแม็กมาเที่ยวที่สันเขื่อนของตำบล ที่นี้เขาก็จะสร้างซุ้มไว้เป็นซุ้ม ๆ มีสุรา อาหาร จำหน่าย แม็กก็ชอบแต่ไม่ได้ชอบสันเขื่อนหรอกครับชอบเหล้ามากกว่า ผมก็คุยกับไอ้โหน่งไปเรื่อยแม็กก็กินเหล้าไปตามประสา ผมคุยกับไอ้โหน่งจนสังเกตเห็นมอไซด์กลุ่มหนึ่งเข้ามา นั้น ๆ น่าตาคล้าย ๆ น้องเมฆนี้ น้องเมฆนี้เป็นน้องคนแรกที่ผมแอบชอบตอนเรียนหนังสือที่บ้าน แต่ไม่มีใครู้หรอกนะครับว่าผมจีบน้องเมฆ แต่สำหรับน้องเมฆน่าจะรู้เพราะผมเคยหยอดคำหวานจีบไปหลายครั้งตอนอยู่ที่นี้ อีกอย่างตอนนั้นยังอายครับ ถ้าเป็นตอนนี้ละก้อ ฮึ้ม
“ไอ้โหน่งนั้นน้องเมฆไช่ป่าววะ” ผมพยายามกระซิบถามเบา ๆ กลัวแม็กได้ยิน ดีที่ตอนนี้สายตาแม็กจ้องอยู่ที่พวกผู้หญิงที่ลงไปเล่นน้ำ
“ใช่ มึงมีไร” โอ้โฮ้ใช่จริง ๆ ด้วยทำไมน่ารักขึ้นตั้งเยอะรู้งี้จีบให้ได้ตอนอยูที่นี้ซะก้อดี มีหญิงซ้อนมาด้วยคงเป็นแฟนสินะก็น่ารักดี มอไซด์กลุ่มนั้นมาจอดไกล้ซุ้มของผมพอดีสายตาของผมกับสายตาน้องเมฆก็ประสาน กันทันที เปรี๊ยะ ๆ
“สวัสดีครับพี่เจตไม่เจอกันนานเลยนะครับ” โอ้ ร้อยยิ้มที่มีเสน่ หน้าตาที่ใสสะอาด ส่วนสูงที่เพอเฟก
“สวัสดีครับน้องเมฆเป็นไงครับสบายดีป่าวไม่เจอกันนาน”
“สะบายดีครับ อ้าวสวัสดีครับพี่โหน่ง แล้ว..”
“อ๋อเพื่อนพี่เอง ชื่อแม็กครับ”
“สวัสดีครับพี่แม็ก ผมเมฆครับ” นิสัยดีจังชอบ ๆ แต่ที่ไม่ชอบคงเป็นสายตาของแม็กที่ตอนนี้หันมามองผม
“สวัสดีครับยินดีที่ได้รู้จักครับ” ดีที่ยังพูดเพราะกับน้องเขา
“ผม ขอตัวนะครับ” แล้วเมฆสุดหล่อของผมก็เดินไปนั่งซุ้มข้าง ๆ (เสียดายจังยังมองไม่เต็มที่เลย) น้องเมฆเหมือนรู้งานนั่งหันหน้าตรงกันกับผมพอดี
“ใคร” นั้น....นึกว่าจะไม่ถามแล้ว
“รุ่นน้อง”
“ผู้หญิงที่ซ้อนท้ายมาแฟนมันเหรอ”
“คงใช่”
“แฟนมันน่ารักดี”
“เห รอ” ไม่ได้หวงนะแต่แม็กเอาแฟนมันไปนะส่วนเราขอเมฆละกัน ฮึๆๆ(แค่คิดกูก็ผิดแล้ว) วงของเมฆก็สั่งเหล้ามากินกันเห็นรุ่นนี้กินแล้วผมยังอายเลยกินกันเก่งจัง โดยเฉพาะเมฆแฟนก็ชั่งเอาใจเหลือเกินชงให้อย่างเดียว กะจะมอมเมฆรึงัย (แล้วเราไปสนใจทำไม แฟนเขานี้นา) สายตาผมกับเมฆก็มองเป็นเป็นพัก ๆ มองนานไม่นานครับเกิดแมครู้ละก้อ เตรียมแผนกฉุกเฉินให้ผมด้วยแล้วกัน
“พี่เจตครับขอข้ามไปกินด้วยได้ไหมครับ” นั้นเสียงเมฆนี้
“แน่จริงก็มาสิครับ” เมื่อคุณร้องขอเราก็จัดให้ ผมก็ตอบไปตามมารยาทและเมานะครับเพราะนึกว่าเมฆคงไม่มา แต่
“งั้นผมไปจริงนะ” เมฆลุกข้ามมาซุ้มผมโดยทันที (กูพูดเล่น อย่ามานะ อย่าาาาาาาามาาาาาาาา) ไม่ต้องเดาสายตาแม็กนะครับว่าจะน่ากลัวขนาดไหน เมฆข้ามมานั่งติดกับผมพอดี น้องเมฆครับโอกาสนี้คงไม่เหมาะนะครับ น้องเมฆไปนั่งฝั่งไอ้โหน่งได้ไหมคราบบบ ตอนนี้มือของผมที่อยู่ใต้โต๊ะโดนแม็กบีบอย่างแรง เอาแล้วกูไม่น่าหาเรื่องเลย แม็กยกเหล้าเข้าปาก 1 แก้ว 2 แก้ว 3 แก้วติดกัน เอาแล้วกูพายุกำลังจะมาแล้ว กรมอุตุรีบพยากรณ์อากาศและแจ้งเตือนประชาชนรอบข้างด่วน ใครหนีได้หนี ใครหลบได้หลบ*********[/size][/size]

[teemoo]

[size=10pt][size=10pt]ตอนที่ 17 : รักเก่าปะทะรักใหม

น้องผู้หญิงที่เป็นแฟนเมฆนะครับช่วยเรียกเมฆกลับไปได้ไหมครับ เหงื่อพี่ท่วมตัวหมดแล้ว
“พี่เจตครับ ตัวพี่เจตหอมดีนะครับ” ขอบใจที่ชม แต่อย่าเอาจมูกมาใกล้พี่ ได้โปรด คอพี่อยู่บนเขียงแล้วนะ
“เจตอะนี้ส้มตำ มึงกินซะ” แม็กตักส้มตำให้ผม โดยมีสายตาของไอ้โหน่งดูอยู่ อย่าทำหน้างงแบบนั้นสิไอ้โหน่ง
“นี้ครับพี่เจต ไก่ย่างทานกับส้มตำนะครับ” ขอบใจมากครับน้องโหน่งสำหรับไก่ย่าง ฮือๆๆ
“เจตมันไม่ชอบไก่หรอก” แม็กตักไก่ย่างคืนไปในจาน ใครบอกมึงว่ากูไม่กินไก่ย่าง
“เหรอครับ งั้นทานปลาเผานะครับ” เมฆตักปลาเผาให้ผมอีก ก็ดียังได้ทานปลาเผา
“ปลาเผามันก็ไม่กิน” แม็กตักปลาเผาคืนไปอีก แล้วกูจะกินอารายเนี๊ยะ
“ไม่เป็นไรครับน้องเมฆเดี๋ยวพี่ตักเองก็ได้ครับ”
“รังเกียจผมเกรอครับ” ใครบอก รังเกียจ ออกจะชอบแต่ไม่ใช่เวลานี้ไอ้น้อง
“งั้นผมก ลับซุ้มก็ได้ครับ” เมฆลุกกลับไปนั่งที่ซุ้ม โล่งอกไปทีนึกว่ากูจะตายคาซุ้มซะแล้ว ผมค่อย ๆ หันไปมองหน้าแม็ก แม็กเอาหน้าไปชนอะไรมาเหรอทำไมหน้าแดงจัง
“แม็กเป็นอะไร”
“ยังมาถาม” ผิดอีกกู
“ไอ้เจตมึงไปห้องน้ำกับกูที” ไอ้โหน่งส่งเสียงมาหาผม
“เอ่อ แม็กเดี๋ยวมานะ รออยุ่ที่นี้นะ”
“กู ไม่ไปไหนหรอก กูจะเฝ้าชู้มึงตรงนี้” หยาบคายที่สุด ผมรีบลุกตามไอ้โหน่งไป โดยมีทั้งสายตาของแม็กและเมฆมองตามมา (น้องเมฆครับ มารักทำไมตอนนี้ ตอนที่จะเสียฉันไป เฮ้อ...) เมื่อไปถึงไอ้โหน่งยืนรอผมอยู่หน้าห้องน้ำแล้ว
“มึงเป็นเกย์เหรอ”
“เฮ้ยอารายมึงเข้าใจผิดแล้ว”
“มึงอย่ามาเฉ กูเห็นนะไอ้แม็กนะแฟนมึงใช่ป่าว” ความลับที่อุตส่าห์ปิดบังมา 20 กว่าปี
“ยิ่งไอ้เมฆมานั่งกับมึงกูเห็นสายตาและท่าทางของไอ้แม็กแล้วไม่ใช่สายตาของเพื่อนธรร
มดา มึงจะยอมรับดีดี หรือว่าให้กูไปถามจากไอ้แม็กเอง” ลองไปถามดิ จะได้ดังกันทั้งอำเภอ
“มึงจะเกลียดกูไหม”
“กูว่าแล้ว กูไม่ได้เกลียดมึง แต่กูโกรธมึง”
“หา ไอ้โหน่งมึงเป็นเพื่อนกูมานานแล้วนะ มึงจะโกรธกูจริง ๆ เหรอ” ส่งสายตาวิงวอนเข้าไป
“กูโกรธที่มึงปิดบังกูมาตลอด ทำไมมึงไม่บอกกู ว่ามึงเป็น”
“แล้วมันน่าบอกไหมละ”
“ถ้ามึงบอกกูตั้งแต่แรกกูจะได้ช่วยมึงหาแฟนงัยละ 5555 ” ไอ้นี้พูดซะกูหง่อยเลย
“แล้วตอนนี้มึงจะเอายังไง”
“เรื่องอะไร”
“ยังมาถาม ก็เรื่องไอ้แม็กกับไอ้เมฆงัย กูพอดูออกนะ”
“นั้นนะสิ ยิ่งแม็กเป็นคนอารมณ์ร้อนด้วยกูตายแน่ ๆ เลย”
“เอางี้รีบกลับไปนั่งก่อน” ไอ้โหน่งเสนอ
“ดีเหมือนกันทิ้งไว้คนเดียวยิ่งเมาก็ยิ่งชอบหาเรื่อง” ผมกับไอ้โหน่งรีบเดินกลับมาที่ซุ้ม โดยมีทั้งสายตาของแม็กและเมฆมองมาเหมือนเดิม
“ทำไมมึงไปนานจัง”
“รอคนเข้าห้องน้ำนะ” บรรยากาศเริ่มดีขึ้นละ ภาวนาขออย่าให้น้องเมฆเข้ามาอีกเลย
“พี่ เจตครับมานั่งซุ้มผมก็ได้นะครับ” น่าน กูว่าแล้ว พายุฝั่งทะเลจีนใต้พึ่งสงบ นี้คงจะเริ่มก่อตัวที่ฝั่งมหาสมุทรอินเดียอีกละสิ ขอกูกินเหล้าก่อนนะผมยกทีเดียวหมดแก้ว แม็กหยิบแก้วผมไปชงอีก ผมก็ดื่มอีก แหวะ....แม็กกะจะมอมเราป่าวเนี๊ยะ ทำไมเข้มจัง แต่ก็กินได้นะ แต่เริ่มมึนอีกละ ไปเล่นน้ำดีกว่า
“แม็กเราลงไปเล่นน้ำนะ”
“ลงไปสิ เดี๋ยวกูอยู่ข้างบนรอมึง”
“ไอ้โหน่งลงไปเล่นน้ำป่าว”
“ไม่อะ ขี้เกียจ”
“เออ กูลงไปเล่นคนเดียวก็ได้” ผมกระโดลงจากซุ้มแล้ววิ่งลงไปที่น้ำทันที น้ำเย็นจังเลย ใครว่ายน้ำตามมานะ สงสัยแม็กสงสัยตามลงมานะสิ 55555 อ้าว.... เมฆมาได้ไง นั้นวิ่งมาแล้วเปรียบดังวัวบ้าแม็กวิ่งลงน้ำมาเลย
“น้องเมฆเมาแล้วมั้งครับ”
“ครับผมเมาแล้ว เมารักครับ” แหวะกูอยากอ้วก
“ขึ้นได้แล้วมึงนะ เล่นนานแล้ว” อะไรแม็กกูเพิ่งเล่นเมื่อกี๊นี้เองนะ
“ไม่เป็นไรครับพี่แม็กเดียวผมเล่นเป็นเพื่อนพี่เจตก็ได้ครับ พี่แม็กขึ้นไปกินเหล้าเถอะครับ” ใช่แล้วแม็ก(พูดเล่น)
“ไม่ กูก็อยากเล่นน้ำเหมือนกัน อีกอย่างแฟนกูว่ายน้ำไม่เป็น” นี้ใครบอกแม็กกูนี้แหละแชมป์ว่ายน้ำนะ ติด1ใน10เชียวนะ(แต่เป็น1ใน10ที่เขาคัดออก)
“ใครเหรอครับแฟนพี่แม็ก”
“ก็ไอ้เจตนี้งัย” พร้อมกับดึงผมเข้าไปกอดไม่มีอีกแล้วความลับ น้องเมฆครับแม็กเขาพูดเล่นนะ
“เหรอครับ”
“รู้งี้มึงก็สมควรจะรู้ได้แล้วว่าใครควรจะขึ้นไปกินเหล้า”
“แต่ ผมว่าพี่เจตเขาอยากเล่นน้ำกับผมมากกว่านะครับ ”เมฆหันมายิ้มพร้อมยักคิ้วให้ผม อ้าวได้คุณน้องเมฆ ทำไมปากหมาแบบนั้นละครับ และแล้วมวยคู่เอกก็เกิดขึ้นแม็กโถมตัวเข้าไปใส่น้องเมฆทันที แม็กต่อยซ้าย น้องเมฆต่อยขวา แม็กตั้งการ์ด พร้อมสวนหมัดตรง น้องเมฆหลบได้ เดี๋ยว ๆ ลืมตัว หยุดๆๆๆๆๆ อย่าทะเลาะกัน
ขอที ๆ พัวะ โอ๊ มายก๊อต ฟันกูยังอยู่รึป่าวเนี๊ยะ ใครต่อยกู ที่กูบอกขอที ๆ นะหมายถึงให้หยุดไม่ใช่มาต่อยกูที พวกเพื่อน้องเมฆวิ่งกรูกันลงมา ไอ้โหน่งมึงวิ่งลงมาซี๊ มาช่วยกูหน่อย(บวกช่วยแม็กด้วย)[/size][/size]

[teemoo]

[size=10pt][size=10pt]18 : ตายกันไปข้าง

ไม่ได้เราต้องระงับเหตุให้ทันก่อนเพื่อนน้องเมฆลงมาถึง ไม่งั้นแม็กตายแน่เลย
“หยูด.........เดี๋ยวนี้นะ” พร้อมกันนั้นผมก็เข้าไปดึงตัวแม็กออกมาและถีบเมฆออกไป (ขอโทษนะครับน้องเมฆ)
“ปล่อยกู ไอ้เจต กูจะเอามันให้ตาย” คนที่จะตายนะมึงไม่ใช่มันเห็นไหมโน้นเพื่อนมันจะมารุมอยู่แล้วให้เหี๊ยโหน่งก็ตลึงอย
ู่นั้น ยัง...ยัง...ยัง...ไม่รีบลงมาอี๊ก เพื่อนน้องเมฆวิ่งลงถึงก็จะเข้ามารุมแม็กอย่างที่คิด
“พวกมึงหยุดถอยออกมา” มาดแมนจังเสียงน้องเมฆ
“มัน เป็นเรื่องของกูกับพี่เขา” ดูสีหน้าพวกเพื่อนน้องเมฆไม่ค่อยพอใจเท่าไรแต่ทุกคนก็ฟังน้องเมฆแต่โดยดี น้องผู้หญิงคนนั้นรีบเข้ามาจูงแขนเมฆกลับไปที่ซุ้ม ไอ้โหน่งเพิ่งวิ่งลงมา มันรักกูจริง ๆ นะเพื่อนคนนี้
“เป็นไงบ้างวะ” ดีที่ยังถามตอนกูมีชีวิต
“กูไม่เป็นอะไร” แต่เสียขวัญนิดหน่อย ผมหันไปมองแม็กที่ตอนนี้ยังยืนไม่พูดจา
“กลับ กันเถอะ” ผมชวนทุกคนกลับ ผมเดินขึ้นไปจ่ายเงินโดยมีเพื่อน ๆ น้องเมฆหันมามองผม มองทำไม รู้จักไหมกูลูกใคร(วิญญาณลูกนักการเมืองเข้าสิง) แม็กและไอ้โหน่งเดินตามผมขึ้นมา ผมรีบพาแม็กกลับมาที่บ้านด้วยใบหน้าที่มีรอยนิดหน่อย ตลอดทางผมไม่คุยอะไรกับแม็กเลยโกรธ ไม่ได้โกรธที่ไปต่อยเมฆหรอกนะครับ แต่โกรธที่แม็กไม่ระงับสะติอารมณ์มากกว่า ผมพาไอ้โหน่งส่งที่บ้านและกลับบ้านทันที ถึงที่บ้านผมก็ขึ้นห้องเลย แม็กตามขึ้นมา
“มึงเป็นอะไร” เป็นแฟนมึงไง
“เปล่า”
“มึงโกรธกูเหนอ”
“เปล่า”
“มึงอย่ายั่วอารมณ์โมโหกูนะ”
“เปล่า” แม็กเดินเข้ามากระชากคอเสื้อผม(อย่านะพ่อกูเป็น สวป.นะ เดี๋ยวจับขังลืม)
“ทำไมมึงต้องทำแบบนั้น”
“เราไปทำอะไร”
“ก็ไปส่งสายตาร่านสวาทกับไอ้เมฆงัย”
“ก็ธรรมดาคนรู้จักกัน”
“แต่กูว่าไม่ธรรมดา แฟนเก่ามึงใช่ไหม”
“เปล่า”
“มึงจะพูดอะไรที่มากกว่าเปล่าได้ไหม”
“ได้”
“มึงชอบมันใช่ไหม”
“เปล่า”
“ไอ้นี้หาเรื่องกูเหรอกูถามมึงดีดีนะ กูจะหมดความอดทนกับมึงแล้วนะ”
“เหรองั้นแสดงว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาแม็กอดทนรักกับเราเหรอ”
“มึงอย่าหาเรื่องได้ไหม ตอนนี้กูกำลังถามมึง”
“ใช่ เราเคยชอบน้องเมฆตั้งแต่เรียนที่นี้แล้ว แต่มันก็คืออดีต”
“กูว่าแล้วมิน่านั่งซะใกล้ชิดกันขนาดนั้นถ้ากูไม่อยู่ด้วยคงไปสำเริงสำราญกันแล้วสิ”
คิดได้งัย
“แม็ก จะเกินไปแล้วนะ”ผมตะโกนใส่หน้าแม็ก
“เกินไปเหรอ กูพูดความจริงละรับไม่ได้”
“เออ ใช่ถ้าแม็กไม่อยู่เราจะกอดจะจูบเมฆจะทำไม” ผมตอบไปโดยประชดแม็ก
“นี้มึง” แม็กบีบคางให้ผมเงยหน้าขึ้นมองหน้าแม็ก แม็กจ้องตาผม เรื่องอะไรจะหลบแม็กจ้องมาผมก็จ้องตอบ
“มึง..เคย..รัก..กูบ้างไหม”[/size][/size]


พอแค่นี้ก่อนนะคับ  ต่อ เยอะเด๋วจบแล้ว  ไม่สนุกอ่ะคับ  อิอิ  รอก่อนนะคับ เด๋วมาต่ออีก   ยังไงก้อบอกด้วยนะคับ  ว่าสนุกไหมคับเรื่องนี้อ่ะคับ แต่ผมชอบมากๆๆเลยคับ  (ชอบที่ซูดส์) เลยคาบ  นอนก่อนนะคับพรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกทีคับ  ง่วงละคับ  บาย   

[devilswizzy]

 รีบ ๆมาต่อนะคับ บ,,,

[nongarm]

อ่านแล้วนึกถาพออกเลยอ่ะ
คราบ

[devilswizzy]

        ต่ออีกคับ บ [/color] ,,,, ต่อเลยไม่ไรทำ สนุกมากๆ

[BTS001!!]

สนุกสุดดดดดดดดดดดดดดดดดดด.....ด เลยอะคราบบบ
ผมชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก...ก เลยคราบบบบบ
ผมก็นึกภาพออกเหมือนกันเลยคราบบบบบ
มาต่อเร็ว ๆ นะคราบบบบบ จะรออ่าน(อารมร์ค้าง มากๆ)

[yo-yo-yotin]

สนุกมากเลยอะคาฟ
มาต่อไวไวนะคาฟ
ติดตามผลงานอยู่

[hidarki]

อยากอ่านๆๆๆๆ

รีลงเร็วๆเน้อ

[VEELAI]

มาเขียนต่ไวๆๆนะ กำลังสนุกเลยครับ ขอบคุณครับ

[teemoo]

[size=10pt][size=10pt][size=10pt]ขอโทดด้วยนะคับที่ทำไห้อารมณ์ค้าง  แต่ก้อนุกดีคับ ได้แกล้งพวกพี่ๆๆอิอิ

ตอนที่ 19 : แค่คำว่ารัก

ผมไม่รู้ว่าจะตอบยังไงเพราะไม่คิดว่าแม็กจะถามผมแบบนี้ ทำไมแม็กคิดว่าผมไม่รักแม็กเหรอ
“ทำไมแม็กถามแบบนี้”
“ก็ มันน่าถาม ตลอดเวลาที่คบกันมากูไม่เคยได้ยินมึงบอกรักูเลย มีแต่กูที่บอกมึงฝ่ายเดียว ยิ่งวันนี้กูมาเห็นแบบนี้กูยิ่งไม่แน่ใจว่ามึงรักกูจริงเปล่า” คำพูดของแม็กทำให้น้ำตาของผมไหลออกมา ผมกอดแม็กไว้แทนคำตอบ ตอนนี้แม็กปล่อยมือจากคางผมแล้ว แม็กกอดผมตอบ นานเท่าไรจำไม่ได้ที่ผมกับแม็กกอดกัน ผมซบหน้าลงบนอกของแม็ก
“มึงยังไม่ตอบกูเลย มึงรักกูป่าว”
“รัก” ผมพยายามเปล่งเสียงออกมาเพื่อกลบเสียงร้องไห้
“กู ขอบใจในคำตอบของมึงนะ กูมาคิดดูตลอดระยะเวลาที่ผ่านมากูอาจจะบังคับมึงหลาย ๆ เรื่องรวมถึงให้มึงมาอยู่กับกูมากเกินไป มึงอาจจะรำคาญกูบ้างก็ได้” ผมไม่ตอบแต่ส่ายหัวไปมาประมาณว่าไม่ใช่การที่เราได้อยู่กับ แม็กเป็นสิ่งที่ดีที่สุดข
องผมทั้ง ๆ ที่เราไม่คิดเลยว่าจะมาชอบแม็กได้
“กูอยากบอกมึงว่าที่กูทำไปเมื่อกี้กูหวงมึงกูไม่อยากเสียมึงไปให้ใครแต่ก็ลืมคิดไปว่
ามึงก็ต้องมีเพื่อนมีฝูงมีคนรู้จักบ้าง มึงอย่าโกรธกูนะ” ช่างแสนดีอะไรเช่นนี้
“เรา ก็อยากขอโทษแม็กเรื่องเมฆที่เราตอบไปเมื่อกี้เราจะประชดแค่นั้นแหละ จริง ๆ แล้วเราไม่ได้หวังอะไรจากเมฆ ใช่เมฆเป็นคนที่เราเคยชอบ แต่มันก็นานมาแล้ว ตอนนี้เรามีแม็ก คนที่ดีที่สุดสำหรับเรา” ผมกับแม็กล้มตัวลงนอน(แต่ไม่ได้ทำอะไรกันนะ) จนหลับไปตื่นขึ้นมาก็อาหารเย็นผมพาแม็กลงมาทานข้าวแล้วกลับขึ้นไปนอน บนที่นอนผมอยู่ในอ้อมกอดของแม็ก
“มึงว่าเราอยู่ด้วยกันมากไปเปล่า”
“ไม่นี้ ก็อาทิตย์หนึ่ง7วันเอง” แล้วอาทิตย์หนึ่งมันมี 8 วันรึงัย
“นั้นแหละเขาเรียกว่ามาก บางทีถ้าเราอยู่ห่าง ๆ กันบ้าง เราอาจจะคิดถึงกันมากขึ้นนะ หรือมึงว่าไง”
“ไม่รู้สิ แต่เราคิดว่าแบบนี้ก็ดีแล้ว เราอยากให้แม็กอยู่ใกล้ เราแบบนี้แหละ”
“มันก็อาจจะจริงนะ ถ้าเกิดว่าไม่มีกูอยู่ใกล้ ๆ มึงแบบนี้แล้วมึงจะคิดถึงกูมากขึ้นไหม” ผมหันเอามือไปตบปากแม็กเบา ๆ
“พูด อะไร ไม่เป็นศิริมงคล” ไม่มีคำพูดไดไดอีกจนเราทั้ง2หลับ ไปตื่นเช้ามาผมก็ว่าจะหันไปกอดแม็กซักหน่อย หนึ่ง สอง สาม ควับ.....มีแต่ลม ไปไหนอีกละเนี๊ยะ สงสัยลงไปช่วยแม่อีกละซี้ ช่างเอาอกเอาใจนักนะ ผมอาบน้ำแต่งตัวเดินลงไปข้างล่าง มีแต่แม่นี้ แล้วแม็กไปไหน
“แม่เห็นแม็กเปล่าครับ”
“แม็กกลับไปแล้ว”
“กลับไปแล้ว”
“จ๊ะ แม่ถามแม็กบอกว่าลูกรู้แล้วนี้” นี้มันเป็นบ้าอะไร ผมรีบขึ้นไปบนห้องมองดูเสื้อผ้าของแม็กไม่มีจริงๆ ด้วย ต้องรีบกลับซะแล้ว
“แม่ผมกลับละนะครับ”
“ไม่ทานข้าวก่อนละลูก”
“ไม่ละครับแม่ ผมไม่หิว” ผมรีบบึ่งกลับทันทีในใจผมก็คิดว่าแม็กเป็นอะไรรึเปล่าผมพูดอะไรผิดเมื่อคืนหรือเปล่า
มาถึงผมก็ไปที่หอแม็กไม่เห็นมี ไปไหนนะ โง่อีกแล้วไอ้เจตโทรศัพท์มีทำไมไม่โทรวะ ตู๊ด ๆ ๆ
“ว่าไงมึง” เฮ้....แม็กรับแล้ว
“แม็กอยู่ไหน”
“กูอยู่หอเพื่อน”
“กลับมาทำไมไม่บอกเราละ แอบหนีกลับมาได้งัย น้อยใจนะ”
“ไม่มีอะไรก็กูอยากกลับเผื่อมึงอยากอยู่ต่อไง กูไม่อยากรบกวน” แม็กหมายความว่างัยทำไมพูดแบบนั้น
“จะบ้าเหรอแม็ก แม็กอยู่ไหนเราก็จะอยู่ที่นั้น”
“ก็ ดี แต่ก็อย่างที่กูบอกนะ บางทีการที่เราห่าง ๆ กันบ้างมึงอาจจะคิดอะไรได้มากกว่านี้ อีกอย่างถ้าบางทีไม่มีกูมึงอาจจะเจอใครแล้วถูกใจกว่ากูก็ได้ ”
“ทำไมแม็กพูดแบบนี้ เรารักแม็กนะ”
“แค่ นี้นะ กูจะไปกินเหล้า มึงก็กลับไปนอนพักผ่อนนะเหนื่อยมากไหมละขับรถนะ หรือถ้ายังไม่อยากนอนก็ไปหาเพื่อน ๆ มึงบ้างนะ อย่าอยู่คนเดียวละ” ตู๊ด ๆ ๆ สัญญาณถูกตัดไป เรากำลังจะถูกทิ้งเหรอ ไม่จริงมั้งเจตมึงฝันไปแน่ ๆ เมื่อคืนเรายังอยู่ในอ้อมกอดของแม็กอยู่เลยนี้ ตื่น ๆ ไอ้เจตตื่น ๆ จะทำยังไงดี ผมขับรถอย่างไร้อารมร์จนมาถึงคอนโดไอ้วัด
“โอ้ โฮ้วันนี้เป็นอะไรนะ เพื่อนกูถึงมาหากูได้”
“ถ้าคนรักของเราพูดว่าอยู่ห่างกันซักพักหมายถึงอะไรวะ”
“ก็หมายถึงเตรียมตัวเลิกไง ประมาณไฟเหลืองไงให้เตรียมตัวไปได้555”
“ขอบใจ” น้ำตาเอ๊ยไหลลงมาเถอะ ไหลให้มันสะใจ
“เฮ้ย มึงเป็นอะไรกูพูดเล่นทำไมต้องร้องไห้ด้วย” ไอ้วัดเข้ามากอดผมไว้
“แม็กบอกว่าให้กูกับแม็กอยู่ห่าง ๆ กันบ้าง”ตอนนี้ผมกอดไอ้วัดบ้าง
“มันอาจจะไม่ใช่อย่างที่กูพูดก็ได้นะ เมื่อกี้กูพูดเล่นแค่นั้นเอง”
“มึงไปถามแม็กให้กูหน่อยสิว่าเพราะอะไร”
“จะบ้าเหรอให้กูไปถามมันเกิดมันไม่พอใจเตะกูว่าไง”
“นะนะ มึงโทรถามมันก็ได้นะ”
“ก็ ได้ ก็ได้” อย่างนี้สิเพื่อนรัก ไอ้วัดเดินออกไปโทรหาแม็กที่ระเบียง ส่วนผมนั่งรอที่ห้องใจผมสั่นยิ่งกว่าระฆังวัดซะอีก นานพอควรไอ้วัดก็เดินเข้ามา
“แม็กว่าไง”
“ไม่ว่าอะไรมันบอกว่าอย่าคิดมาก มันบอกว่าให้มึงนอนซะ”
“จะบ้าเหรอ กูจะนอนหลับได้ยังไง หรือว่าแม็กมีแฟนใหม่ มึงว่าไหม มึงว่าไหม” ผมเดินเข้าไปจับแขนไอ้วัดไว้พ้อมกับเขย่าไอ้วัดซะแรง
“มึงเป็นบ้าไปแล้วเหรอไอ้เจต” ผมทรุดตัวลงและร้องไห้หนักกว่าเดิม
“ไปกินเหล้าไหม” ไอ้นี้เอาเหล้ามาล่อกูอีกละ
“ไป” ไอ้วัดพาผมมานั่งกินเหล้าในที่ห่างไกลมาก มันกลัวผมเมาแล้วแอบไปตามหาแม็กรึยังไง
“มึงรักไอ้แม็กมากไหม”
“มากสิ แต่ก่อนกูอาจจะไม่เท่าไรแต่ตอนนี้ก็บอกมึงได้คำเดียวว่ากูรักแม็กมาก”
“ก็ดี”
“มึงหมายความว่าไง”
“ก็ดีไงที่มึกรักมันจริง กูถามมึงหน่อยมึงพามันกลับบ้านไม่ใช่เหรอ”
“ใช่”
“แล้วมึงไปทำอะไรหรือเปล่า” ผมก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
“มึงก็ไม่น่าไปพูดประชดมันเลยนี้หว่า”
“ก็ตอนนั้นกูโมโห มึงว่าแม็กจะทิ้งกูจริง ๆ หรือเปล่า”
“ไม่ หรอกน่ามึงอย่าคิดมาก” มันนะพูดได้สิ มันไม่ได้เป็นเหมือนผมตอนนี้ ผมนั่งคิดเรื่องราวต่าง ๆ มากมายแต่ก็ไม่พ้นว่าจะทำยังไงให้แม็กกลับมาเหมือนเดิม
“มึงรอกูอยู่ตรงนี้นะ”
“มึงจะไปไหน อย่าบกว่าจะไปตามไอ้แม็กนะ”
“เปล่า กูแค่จะโทรมาแค่นั้นเอง” ผมกดโทรศัพท์ไปหาแม็กอีกครั้ง
“มึงมีอะไร” ก็ยังดีที่แม็กยังรับสาย
”เปล่าแค่อยากได้ยินเสียง แม็กอยู่ไหน”
“กูก็อยู่ร้านประจำ”
“เราไปหาได้ไหม”
“อย่าเลยกูอยู่กับเพื่อน มึงอยู่กับไอ้วัดนั้นแหละดีแล้ว”
“แม็กรู้ได้งัยว่าเราอยู่กับวัด” แม็กเงียบไปนิดหน่อย
“อ้าวเมื่อกี้มึงให้ไอ้วัดโทรมาหากูก็เดาว่ามึงก็ต้องมากับไอ้วัด หรือว่าไม่จริง” ก็จริงนะ
“แม็กเรา..” “แม็กเร็วหน่อยเพื่อนรออยู่นะ” นั้นเสียงผู้หญิงนี้
“แค่นี้นะกูจะไปแล้ว”
“แม็ก ๆ ๆ” ตู๊ดๆดๆด เมื่อกี้เสียงผู้หญิงนี้แม็กจะไปไหนไปกับใคร ผมเดินกลับมาที่โต๊ะด้วยกายที่เหมือนไร้วิญญาณ แค่เรื่องเมฆจะทำให้ผมกับแม็กเลิกกันได้เลยเหรอ ไอ้เจตสมน้ำหน้ามึงแล้ว ไม่เจียมตัว มีคนรักที่ดีอยู่แล้วกลับรักษาไว้ไม่ได้
“ว่าไงเรียบร้อย ไหม” ผมส่ายหัวแทนคำตอบ กินเหล้าดีกว่า ผมกินเหล้าไปมากเท่าไรก็ไม่รู้ รู้อย่างเดียวก็เมาจำอะไรไม่ได้ ตื่นมาอีกทีผมก็อยู่ที่หอของไอ้วัดแล้ว ไอ้วัดไปไหนเนี๊ยะ ช่างเถอะ ตื่นมาสิ่งแรกที่ผมคิดได้ก็คือแม็ก แม็กจะอยู่ที่ไหนนะตอนนี้ กำลังทำอะไรนะ และที่สำคัญแม็กจะอยู่กับใครที่จริงคนที่สมควรจะอยู่กับแม็กตอนนี้ต้องเป็น เราสิ ผมไม่ลืมที่จะยกแหวนที่แม็กสวมให้มาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า และไม่ลืมที่จะจูบที่แหวนวงนั้นเบา ๆ ตอนนี้มันเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ยังเป็นตัวแทนของแม็กที่ยังอยู่กับเรา แต่ก็นะไอ้วัดมันไปไหนหรือว่ามันเอาเรามาทิ้งที่คอนโดแล้วแอบไปที่อื่น แล้วมันไปไหนนะ ผมลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว(ชุดเดิม) ปวดหัวจัง นั้น ๆ ไอ้วักมาแล้ว
“มึงไปไหนมา”
“ไปเอาเสื้อที่ซัก มึงจขะไปเรียนไหม”
“ไป”
“งั้นมึงเอาชุดกูไปเปลี่ยนไป ไอ้ซกมกเอ๊ย เหม็นวะ ใส่ชุดเดิม”
“เอ่อ กูเหม็น อย่ามานั่งใกล้กูแล้วกัน”
“ใครอยากนั่งใกล้ ไม่ใช่ไอ้แม็กนี้” แต่ว กำลังไม่คิดถึงทีเดียว มาพูดให้ช้ำใจอีก
“กูขอโทษ”
“ช่างมันเถอะ เดี๋ยวกูไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ” หลังจากนั้นเราทั้ง 2 ก็มาถึงสถาบันการศึกษา
“กูหิวไปกินข้าวก่อนนะ” ผมบอกกับไอ้วัด
“ไป สิ” ผมเดินมาถึงโรงอาหารสายตาก็สอดส่ายหาแต่แม็ก แต่ก็ไม่เจอ ตอนกลางวันมาที่โรงอาหารอีก ก็มามองหาแม็กอีก ก็ไม่เจออีก ตอนเย็นเราไปดักแม็กตรงทางออกดีกว่า ตอนเย็นผมบอกให้ไอ้วัดกลับไปก่อน แล้วตัวผมก็เดินมารอแม็กตรงทางออก รอได้ซักพักแม็กก็ขี่มอไซด์คู่ชีพออกมากับกลุ่มเพื่อน จะเข้าไปทักดีไหมนะ เอานะตัดสินใจแล้ว ผมเดินออกมายืนตรงฟุตบาท แม็กเห็นผมแล้ว แล้วแม็กก็ผ่านไปเลย ฟิ้ว แม็กทำเหมือนไม่มีผมยืนอยู่ตรงนั้น.........ลมเจ้าเอ๊ยเจ้าพัดรักมาจากไหน จงพัดกลับไป เพราะหัวใจข้าร้าวระทม
เหนื่อยเกินไปหรือเปล่า...กับความรักของเรา
ทุกครั้งที่เราเจอะกัน เหมือนต้องมีปากเสียง
และจบด้วยรอยน้ำตา
นับวันยิ่งไม่เข้าใจ ทำอะไรก็ผิด
ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจ หาคำตอบไม่เจอ
ก็เลยอยากจะขอให้เราสองคน

ห่างกันไปคงดี
อย่าเจอกันซักพัก
ให้หัวใจได้พักก่อน
เพื่ออะไรจะดี
เพื่อว่าเราทั้งสอง
ได้ลองถามใจให้ลึกซึ้ง
ว่าเราจะยังต้องการกันไหม
ว่ายามเราไกลเราจะคิดถึงหรือว่า
ไม่อยากพบกันอีกเลย

เพราะมันคงดีเสียกว่า
อยู่อย่างทนฝืนใจ
ฉันรู้ว่าเราอดทน
ให้กันมามากพอ
ก็เลยอยากจะขอให้เราสองคน

ห่างกันไปคงดี
อย่าเจอกันซักพัก
ให้หัวใจได้พักก่อน
เพื่ออะไรจะดี
หากว่าเราทั้งสอง
ได้ลองถามใจให้ลึกซึ้ง
ว่าเราจะยังต้องการกันไหม
ว่ายามเราไกลเราจะคิดถึงหรือว่า
ไม่อยากพบกันอีกเลย... จริงๆ ...

แกล้งพวกพี่ๆ  อิอิ[/size][/size][/size]

[teemoo]

[size=10pt][size=10pt][size=10pt]อย่าอารมณ์ค้างนะคับ  มาต่อให้แล้วคับ


ตอนที่ 20 : ขอโทษที่ความรักมันยังมี ก็ฉันมันลืมไม่เป็น

ผมเดินไปรอรถโดยสารแล้วกลับคอนโดคิดถึงเรื่องราวของผมกับแม็กน้ำตามันก็ไหลออกมาอีกค
รั้ง แม็กคงไม่สนใจเราแล้วจริงๆ ยังไงเราต้องเข้มแข็งไว้สิ อย่าอ่อนแอนะ (ไม่มีใครปลอบ ปลอบเองก็ได้) อีกไม่กี่วันต้องสอบแล้วนี้นาอ่านหนังสือดีกว่าเผื่อจะลืมเรื่องแม็กลงบ้าง หนังสือเล่มแล้วเล่มเล่าที่ผมอ่านมันก็มีแต่ชื่อแม็กทั้งนั้น วันรุ่งขึ้นผมก็ไปเรียนตามปกติ และทุกอย่างก็เป็นปกติคือเจอแม็กแต่แม็กก็ยังไม่ยอมคุยกับผม ก็มีแต่ไอ้วัดเท่านั้นที่คุยและปลอบใจผมบ้าง ผมรู้สึกดีขึ้นในอีกหลายวันต่อมาแต่มันก็ยังไม่ลืมแม็ก นี้เราต้องเลิกกับแม็ก จริง ๆ เหรอเนี๊ยะ ผมจับแหวนขึ้นมาดูจะถอดออกดีไหมนะ อือ เก็บไว้ก่อน และแล้วก็มาถึงวันสอบวิชาแรก เฮ้อ เข้าไปนั่งสอบ ๆ ให้มันเสร็จ ๆ ไปเถอะ ดีที่วิชาแรกไม่ใช่วิชาเอก
ข้อ1.จงเลือกข้อที่ถูกที่สุด
ก. แม็ก
ข. แม็ก
ค. แม็ก
ง. ถูกทุกข้อ
กา ๆ เสร็จก็ออกคนแรกเลย เพื่อน ๆ มันคงคิดว่าผมทำได้เหมือนเคยสินะ (ฮึๆๆๆ ครั้งนี้กูมั่ว) จนการสอบได้เสร็จสิ้นลงก็เป็นการเริ่มต้นของการปิดเทอม ผมกลับบ้านเลยไม่อยากอยู่คนเดียวเดี๋ยวคิดมากอีก ผมเดินทางมาถึงบ้านตอนเย็นก็ทักทายแม่เสร็จไปเที่ยวบ้านไอ้โหน่งดีกว่า ไอ้โหน่งถามถึงเรื่องแม็ก ผมก็เล่าให้มันฟังครบถ้วน
“กูไม่เข้าใจชีวิตพวกมึงเลย”
“อย่าว่าแต่มึงเลย กูก็ยังไม่เข้าใจเลย”
“แล้วมึงจะเอายังไงต่อวะ”
“ไม่รู้ดิ”
“ไอ้เมฆมันมาหากู”
“เหรอ” ตาโต
“มันมาขอเบอร์มึง”
“แล้วมึงให้ไปเหรอป่าววะ”
“ให้”
“ไม่เห็นโทรมา มึงเอาให้ตั้งแต่เมื่อไร”
“ซักอาทิตย์ได้แล้วมั้ง แต่กูไม่เข้าใจมึงจริง ๆ ก็มึงเป็นแฟนไอ้แม็กแล้วทำไมยังต้องไปสนใจไอ้เมฆ”
“ก็ กูสนใจไม่ได้หมายความว่ากูจะไปเอามันนี้นา คนเราจะพูดจะคุยกับคนที่ชอบไม่ได้เชียวเหรอ” จริง ๆ แล้วมันก็แค่นั้นการที่เราได้คุยกับคนที่เราเคยชอบมันก็เป็นความสุขอย่าง หนึ่ง กริ๊ง ๆ ๆ เสียงโทรศัพท์ผมเข้า
“สวัสดีครับ”
“สวัสดีครับพี่เจต ผมเมฆครับ”
“ครับว่าไงครับ”
“สบายดีไหมครับ”
“สะบายดีครับ”
“พี่เจตครับเทอมหน้าที่จะเปิดนี้ช่วยเป็นพี่เลี้ยงให้ผมด้วยนะครับ”
“หมายความว่าไงครับ”
“ก็หมายความว่าผมจะเรียนที่เดียวกับพี่เจตนะสิครับ”
“จริงเหรอครับ”
“ครับ ดีใจไหมครับ”
“ก็ต้องดีใจสิครับ ที่น้องชายจะไปเรียนที่เดียวกัน”
“น้องชายเหรอครับ.....” เสียงเมฆเปลี่ยนไป
“ครับก็เมฆอายุน้อยกว่าพี่ก็ต้องเป็นน้องชายพี่สิครับหรือว่าอยากเป็นพี่ชาย”
“ไม่ครับ อยากเป็นอย่างอื่นมากกว่า”
“ฮึ ฮึ เป็นอะไรละครับ”
“เป็นแฟนพี่เจตงัยครับ” โอ้...น้องเมฆ มาบอกพี่ทำไมตอนนี้
“จำได้ไหมครับเมื่อก่อนพี่เจตจีบผมนะ” จำได้ครับ ใครจะจำคนที่ตัวเองเคยเกือบจีบได้
“ถ้าพยายามอีกนิดผมก็จะยอมเป็นแฟนพี่เจตแล้ว นี้อะไรหนีไปเรียนที่อื่นเฉยเลย”
“ไม่ได้หนีครับ ก็ไปเรียนต่อ”
“นี้งัยผมถึงสอบไปเรียนที่เดียวกับพี่เจต จะยอมคบกับผมไหมครับ” มันเร็วไปไหมน้อง
“พูดเล่นน่า”
“หรือว่าพี่เจตมีแฟนแล้ว” ยังไม่รู้อีกเหรอ
“ครับ พี่มีแฟนแล้ว”
“ไม่ เป็นไรครับ ผมจะจีบแข่ง ไว้เจอกันนะครับ” ตู๊ด ๆ มันเป็นน้องแม็กรึยังไงยังไม่ได้รับความชัดเจนก็วางหูไปก่อน ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมจะตอบรับทันทีแต่ตอนนี้มันเปลี่ยน วันเวลาช่างรวดเร็วเหลือเกินวันนี้เปิดเทอมวันแรกผมโทรนัดไอ้วัดตั้งแต่ เมื่อคืนให้ม
าเจอกันที่หน้าห้องสมุด
“ไอ้เจตทางนี้โว้ย”
“ปิดเทอมมึงไม่กลับบ้านเหรอวะ” ผมถามไอ้วัด
“กลับ..แต่กลับบ้านแฟนกูโว้ย”
“เออ ดีมีบ้านแฟนให้กลับ ปั๊มกันน่าดูสิมึงงะ”
“เฮ่อๆ ๆ เป็นธรรมดาคนมันมีให้ปั๊มว่าแต่มึงโทรหาแม็กบ้างป่าว”
“ไม่อะ กลัวโทรไปแล้วไม่คุยด้วย”
“นี้มันก็หลายเดือนแล้วนะยังห่างกันไม่พอเหรอ”
“นั้นนะสิ มึงว่ากูควรโทรไปหามันดีไหม”
“แล้วแต่มึงสิ มึงยังรักมันป่าวละ”
“รักสิ นี้เห็นไหมแหวนที่แม็กให้กูยังใส่อยู่เลย” ผมยื่นมือที่มีแหวนของแม็กให้ไอ้วัดดู
“หลายเดือนมานี้กูพยายามคิดว่าจะพยายามทำใจ แต่มันทำไม่ได้กูไม่รู้ว่าทำไมกูถึงคิดถึงแม็กได้มากขนาดนี้ อีกอย่างกูมีเรื่องจะบอกมึง”
“อะไร”
“เมฆจะมาเรียนที่เดียวกับเรา”
“ไอ้เมฆที่มึงเล่าให้ฟังว่าเป็นตัวการที่ทำให้มึงกับไอ้แม็กทะเลาะกันนี้นะ”
“ใช่ มึงบ้าไปแล้วหรือไง เกิดมาเกาะแกะมึงเข้าที่จะคืนดีกับแม็กจะกลายเป็นเลิกคบตลอดไปนะสิ หรือว่ามึงอยากให้เป็นแบบนั้น”
“มึงจะบ้าเหรอ ตอนนี้กูรักแม็กคนเดียวและก็จะรักตลอดไป”
“กูอยากอ้วก ทีตอนเขาอยู่นะไม่รักษา” กริ๊ง ๆ ๆ เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้นอีกครั้ง
“สวัสดีครับ”
“สวัสดีครับพี่เจต ผมเมฆครับพี่เจตอยู่ตรงไหนเดี๋ยวผมไปหา”
“เอ่อ พี่อยู่หน้าห้องสมุดนะครับ”
“รอผมอยู่ตรงนั้นนะครับ” ตู๊ด ๆ นี้มันต้องเป็นน้องแม็กแน่นอน ไม่รอฟังคำตอบจากคนอื่นเลย
ไม่ถึง 10 นาทีผมก็เห็นเมฆกำลังเดินมาทางผม ผมชี้ให้ไอ้วัดดู
“โอ้ โฮ้ น่ารักนี้หว่า ไอ้แม็กชิดซ้ายไปเลย มิน่ามึงถึง.....”
“อย่า ๆ มึงอย่าคิดตอนนี้กูคิดถึงแม็กคนเดียว” แต่แล้วสายตาของผมก็สาดไปเห็นกับหน้าชายคนหนึ่งคุ้น ๆ แฮะ แม็กนี้นา ทำไไมถึงโทรมไปขนาดนี้ไม่สบายหรือเปล่านะ หน้าตาก็อิดโรยขนาดนั้นเข้าไปทักแม็กดีกว่านี้เป็นรอบหลายเดือนแล้วสอนะที่ ไม่ได้เห็
นแม็ก ดีใจจัง ผมกำลังจะลุก เมฆก็มาถึงพอดี
“สวัสดีครับพี่เจต” รอยยิ้มที่คุ้นเคยของเมฆปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของเมฆ
“สวัสดีครับนี้เพื่อนพี่ชื่อวัด”
“ผมรู้จักครับ ก็เพื่อนรุ่นเดียวกับพี่เจตที่เรียนที่บ้านงัย ผมไม่ได้ขี้ลืมขนาดนั้นนะ”
“สวัสดีครับน้องเมฆ นึกว่าจะจำพี่ไม่ได้” ตอนนี้สายตาของผมไม่ได้สนใจที่เมฆแต่สนใจไปที่แม็กมากว่าแม็กเดินเข้ามาทางผมหรือว่า
แม็กจะเข้า มาทักผม แม็ก ๆ ๆ ดีใจจัง แต่ก็ผิดคาด แม็กเดินผ่านผมเข้าไปในห้องสมุด แต่ผมก็สังเกตว่าแม็กหันมามองผมด้วยสายที่คุ้นเคยเหมือนว่าแม็กโกรธผมอยู่ นี้ผมผิดอะ
ไรอีกละ
“พี่เจตครับนั้นพี่แม็กไม่ใช่เหรอครับ”
“ใช่ครับ”
“เขาไม่เห็นเราเหรอครับ ทำไมถึงไม่ทักเรานะ แปลกจัง” ผมยิ้มให้น้องเมฆ แต่ในใจกำลังคิดว่าจะทำยังไงกับแม็กดี
“น้องเมฆครับพี่ขอตัวแป๊ปนะ อยู่กับเพื่อนพี่ไปก่อนนะ”
“พี่เจตจะไปไหนครับผมไปด้วย”
“นะครับรออยู่ตรงนี้”
“อย่าเลยน้องเมฆอยู่เจตตรงนี้ผมพี่นะครับ มึงไปเถอะกูรู้ว่ามึงจะไปไหน”
“ขอบใจ มาก” ช่างเป็นเพื่อนที่รู้ใจจริง ๆ ผมเดินเข้าไปในห้องสมุด มองหาแม็กอยู่นานก็มาเจอแม็กนั่งอ่านหนังสืออยู่ริมห้อง แปลกนะ ปกติแม็กไม่เคยมาห้องสมุดนี้นา ผีอะไรมาเข้าสิงผมอีกละเนี๊ยะ แค่ผมเห็นแม็กตอนนี้น้ำตาผมก็ไหลออกมา ผมเดินเข้าไปหาแม็กช้าและเบาที่สุด
“แม็ก” ผมเรียกชื่อแม็ก แม็กเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มให้ผมนี้เป็นครังแรกเลยสินะในรอบหลายเดือนที่ผมเห็นแม็กยิ้ม แต่สิ่งที่ผมต้องการมากกว่ารอยยิ้มของแม็กในตอนนี้คือคำพูดของแม็กมากกว่า พูดอะไรออกมาซักคำสิแม็ก[/size][/size][/size]

[teemoo]

[size=10pt][size=10pt][size=10pt]บทที่ 21 : ไอ้วัด ไอ้เพื่อนเหี๊ย

แต่ก็ยังไม่มีคำพูดไดไดที่ออกมาจาก ปากของแม็ก แต่แทนคำพูดแม็กลุกขึ้นมาจูงแขนผมไปในที่ลับตาคนแม็กสวมกอดผมไว้ นี้มันคืออะไร ไม่เข้าใจ แม็กเป็นอะไร แต่ไวกว่าความคิดอื่น ๆ ของผม ผมกอดแม็กตอบ นี้คือสิ่งที่ผมโหยหามาตลอดเวลาที่แม็กไม่อยู่กับผม ผมไม่สามารถต้านทานน้ำตาได้อีกผมวบหน้าอกกับอกของแม้กพร้อมกับน้ำตาที่ไหล ออกมาอย่าง
มากมาย ผมไม่อยากให้แม็กหยุดกอดอยากให้กอดผมไว้นาน ๆ แบบนี้ แต่ก็ต้องจำใจที่จะต้องเงยหน้าขึ้นเพื่อที่จะสอบถามแม็กว่าตลอดเวลาที่ผ่าน มามันเกิด
อะไรขึ้น
“แม็ก” ผมเรียกแม็กอีกครั้ง แม็กยกมือที่กอดผมไว้มาปิดปากผมไว้
“มึง อย่าเพิ่งถามอะไรเลย กลับหอกันเถอะ” เหมือนดังมนต์สะกดที่ผมไม่สามารถต้านทานพลังได้ ผมเดินตามหลังแม็กออกมาจากห้องสมุด ไอ้วัดเห็นผมเดินตามหลังแม็กออกมามันก็ดึงเมฆออกไปจุดเดิมที่ยืนกันอยู่ น้องเมฆพยายา
มที่จะดึงดันแต่ก็คงสู้แรงของไอ้วัดไม่ได้(ขอบใจเพื่อนมาก) ผมเดินตามแม็กจนมาถึงรถของแม็ก แม็กสะต๊าทเครื่องไม่ต้องรอคำบอกผมขึ้นซ้อนท้ายแม็ก ดังเดิมรวดเร็วปานพายุไม่กี่อึดใจต่อมาผมก็มาถึงหอแม็ก เราสองคนเดินขึ้นมาบนห้องแม็กปิดประตูพร้อมกับกอดผมไว้เหมือนในห้องสมุด มีเหรอที่ผมจะไม่กอดตอบแต่ผมก็ยังอยากถามแม็กว่ามันเกิดอะไรระหว่างเราสองคน
“แม็กระหว่างเราสองคนมันเกิดอะไรขึ้น”
“ไม่มีอะไรมึงจะกลับมาคบกับกูไหม”
“เราเคยเลิกกันเหรอ”
“นั้นสินะ เราไม่เคยเลิกกัน”
“แต่เราก็ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นแม็กช่วยอธิบายให้เราเข้าใจหน่อยได้ไหม”
“กูขอโทษ” แม็กพาผมมานอนลงที่เตียง(นอนอย่างเดียวนะ) แต่ผมก็หยังอยู่ในอ้อมกอดของแม็ก
“กูสับสนตัวเองในช่วงที่กูไปบ้านมึงกูไม่รู้จะทำยังไงกูกลัวที่จะเสียมึงไปกูอยากจะร
ู้ว่าจริง ๆ แล้วมึงรักกูเหมือนอย่างที่กูรักมึงหรือเปล่า กูก็เลยปรึกษาเพื่อนมึง”
“อย่าบอกว่าไอ้วัด”
“ใช่” ไอ้เพื่อนเหี๊ยะ
“โดยการทิ้งให้เราอยู่คนเดียวนี้นะ และเข้าใจไปว่าแม็กทิ้งเราไปเนี๊ยนะ”
“จริง ๆ ก็ไม่ใช่แค่ไอ้วัดหรอกยังมีเพื่อนเราอีก”
“ใคร”
“ไอ้ไก่”
“ไอ้ไก่มันรู้เหรอ”
“รู้ สิ ไอ้เนี๊ยะมันจับผิดคนเก่ง หลัง ๆ มามันเริ่มระแคะระคายแต่สุดท้ายมันก็ยอมรับได้ในเรื่องที่กูคบมึง กูก็เลยปรึกษาพวกมันว่าทำยังไงถึงจะรู้ว่าจริง ๆ มึงรักกูจริงหรือเปล่า เพราะกูไม่อยากรักใครทั้งชีวิตโดยที่เขาไม่รักกู พวกมันเลยบอกให้กูบอกให้กูอยู่ห่าง ๆ มึง ถ้ามึงไม่รักกูจริงไม่นานมึงก็จะต้องไปมีคนอื่น กูก็ทนที่จะไม่คิดถึงมึง แต่มันก็ทำไม่ได้ ตลอดเวลาที่มึงไม่โทรมาหากู กูก็นึกว่ากูคงเสียมึงไปแล้ว กูมองดูโทรศัพท์ทุกครั้งที่มีคนโทรเข้ามาภาวนาขอให้เป็นมึงแต่มันก็ไม่ใช่”
“ก็เรากลัวว่าโทรไปแล้วแม็กจะไม่รับ”
“ตอนแรกกูก็ตั้งใจอย่างนั้น แต่หลัง ๆ มากูว่าถ้ามึงโทรมากูก็จะรับ แต่มึงก็ไม่โทรมา รู้ไหมว่ากูทรมารมาก”
“แล้วแม็กคิดว่าเราไม่ทรมารเหรอ”
“กูขอโทษ”
“แม็กไม่ไว้ใจเราเลย”
“กูขอโทษ” น้ำตาห่าเล็ก ๆ ของแม็กก็ไหลออกมาบ้าง
“สุดท้ายกูก็มารู้ว่าจริง ๆ แล้วกูขาดมึงไม่ได้ คนที่กูกลัวจะเสียไปในตอนนี้มี 2 คนในโลกที่ขออย่าให้ไปจากชีวิตกูเลยคือแม่กูและมึง”
“แม็ก รู้ไหมการที่แม็กทำแบบนี้มันเกือบจะฆ่าเราให้ตายทั้งเป็น เรากลายเป็นคนที่โง่ที่สุดในตอนนี้เลย”
“กูขอโทษ”
“พอเถอะแม็กคำขอโทษ เราไม่อยากฟังแล้ว”
“มึงยังโกรธกูอยู่ไหม”
“โกรธ และโกรธมากด้วย โกรธที่แม็กไม่ไว้ใจเรา โกรธที่แม็กเชื่อคนอื่นมากกว่าเชื่อเราที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนของแม็ก แต่ถึงเราจะโกรธแม็กแค่ไหน เราก็ไม่อยากเสียแม็กไป”
“กูขอโทษจริง ๆ อย่าโกรธกูเลยนะ จะให้ทำอะไรก็ยอม”
“จริงงะ”
“จริงสิ ถ้าทำแล้วมึงยกโทษให้ความผิดที่แสนจะเลวร้ายครั้งนี้ของกู”
“ถ้างั้นแม็กย้ายมาอยู่คอนโดเรานะ เราเคยบอกแม็กงัยว่าเวลาที่เราอยู่กับแม็กคือช่วงเวลาที่ดีที่สุดของเรา”
“ได้....มึงหายโกรธกูแล้วใช่ไหม”
“ใช่. แต่ยังไม่หมดนะต่อไปห้ามขัดใจเรา ห้ามหึงหวงเราโดยไม่ถามเราก่อนว่าคนนั้นเป็นใคร ห้ามโกหกเรา และสุดท้ายห้ามทำแบบนี้อีก ไม่งั้นเราจบกัน”
“ได้ ๆ ”
“ตอนนี้พอใจ หรือยังละห่างกันไปซักพัก ทุกอย่างจะดีขึ้น กว่าจะดีขึ้นทำเอาเกือบตาย รู้ว่าเป็นแผนแบบนี้จะหนีไปไม่ให้รู้เลยว่าไปไหน จะได้ห่างกันสมใจอยากแม็ก”
“ขอโทษครับ จะไม่ทำอีกแล้วครับ คาดว่าทุกอย่างมันคงดีขึ้นนะสำหรับเรื่องของผมกับแม็กแต่พรุ่งนี้ยังมีเรื่องผมกับไอ
้วัด ไอ้เพื่อนเหี๊ยะ แนะนำดีนักพรุ่งนี้มึงตาย ปล่อยกูโง่มาตั้งนาน พรุ่งนี้จะรู้ฤทธิ์ไอ้เจตบ้าง[/size][/size][/size]